Voetbalshow van O10-3

FC VVC O10-3 - Bloemendaal O10-4 uitslag 9-0 (4-0)

Speelde VVC nu zo goed, of was de tegenstander simpelweg te zwak? Dat vroegen vele VVC supporters zich na de wedstrijd af.
Zoals zo vaak, lag de waarheid vast in het midden. Men kon in ieder geval waarnemen dat het publiek, de coaches, én het belangrijkste de O10-3-spelers zelf, van de wedstrijd genoten hadden.

Het publiek was ook in grote getalen aanwezig. Niet alleen ouders, opa’s en oma’s, broertjes en zusjes van het team.
Ook ouders en spelers van de O10-2, de jeugdcoördinatoren, hoofd jeugdopleidingen, en ook andere leden van de club kwamen speciaal kijken om de jongens aan te moedigen.
Binnen de club gonsde het al een tijdje dat naast de zéér talentvolle selectie van de O10, ook in het derde team talenten rondlopen, waar menig voetbalclub jaloers op zou zijn.

Nu kon men het team voor het eerst zien voetballen. Mede vanwege afgelastingen was dit de eerste officiële thuiswedstrijd van het team.
De wedstrijd speelde zich af op het vierde veld, op gewoon grasveld dus.
En de discussie omtrent wél of geen kunstgras mag wat betreft ondergetekende doorgetrokken worden naar de jeugd.
Kunstgras is om vele redenen prima om te trainen, maar volgens deze voetballiefhebber is het beter om ook jeugdwedstrijden zo veel mogelijk op écht gras te laten plaatsvinden.

Op het natte grasveld begonnen de volgende spelers: Quinten, Joey, Quinn, Imran, Thomas, Binc en Adam. Deze keer werd het geduld van Bas en Siem op de proef gesteld.
Bloemendaal had net als VVC haar eerste wedstrijd gewonnen, echter het leek wel of ze (bewust of onbewust) meteen rekening hielden met een sterkere tegenstander.
Want Bloemendaal begon vanaf het beginsignaal met vier verdedigers. De ruimtes vlak voor het doel van de tegenstander bleven daardoor klein.
Maar toch duurde het nog geen 5 minuten dat VVC op voorsprong kwam. Het was Binc die na een actie schuin rechts van het doel de bal hard en laag van zo’n 8 meter feilloos in de linkerhoek schoot.

Na een paar speldenprikjes, waarbij Quinten iedere keer op de goede plek stond, was het VVC dat het initiatief verder nam. Het team ging op jacht naar het tweede doelpunt.
Door de overmacht die VVC op het veld had, werd het gehele Bloemendaal het eigen doelgebied in gedrukt. Grote scoringskansen bleven niet uit, echter het aluminium stond een paar keer in de weg.
Het leek wel of de spelers onderling hadden afgesproken hoe vaak ze de lat konden raken.

Het stond nog steeds 1-0. Het bleef een genot om te kijken hoe de aanvallen werden opgezet. Zo was het Quinn die vanaf rechts opstoomde en de bal inspeelde op Thomas.
Het was de slimme Thomas weer die de bal stilistisch teruggaf aan de inmiddels doorgelopen Quinn. En vanaf de achterlijn trok Quinn de bal schuin terug naar de vrijstaande Thomas.
Thomas bedacht zich geen moment en schoot vanuit de draai op doel. De bal zoefde net over de kruising.
Ook al had deze aanval een beter lot verdiend, het was een kopie waar de jongens, wat heel veel concentratie en aandacht vergden voor deze jonge speelse groep, op getraind hadden.
Dribbelen, inspelen, doorlopen, aannemen, doorspelen, achterlijn halen, voorzetten, en afronden.

Na een kwart wedstrijd (de wisseltijden werden strak en nauwkeurig bijgehouden door een enthousiaste ouder, heel veel dank daarvoor!) kwamen Bas en Siem er in voor Thomas en Quinn.
Siem pakte de bal af op het middenveld en hij speelde de bal naar Adam.
Op het moment dat deze balvirtuoos de bal aannam stonden er drie spelers binnen 1 vierkante meter om hem heen.
Met zijn vliegensvlugge voet- en lichaamsbewegingen wurmde hij zich door de verdedigers, alsof het pionnen waren op een trainingsveldje.
Hij zette zichzelf alleen voor de keeper en hij rondde ook nog beheerst af. 2-0. Wat Adam kan doen met een bal, lijkt zo simpel, maar als het simpel lijkt..

En de voetballiefhebbers die de veertig allang gepasseerd zijn, zien ongetwijfeld wat herkenbaars in hoe Adam voetbalt.
Als u niet weet wat ik bedoel? Ga naar You Tube en tik “Argentinië 1986” in, kijk op uw gemak en u weet wat de schrijver bedoelt.

Maar dat was toen, nu weer even terug in onze tijd. De 2-0 brak de ban, want het was die andere balvirtuoos, Binc, die met zijn karakteristieke bewegingen de verdediging horendol maakte.
Hij zorgde binnen twee minuten voor het derde en vierde doelpunt.

De tweede helft waren de jongens van O10-3 nog oppermachtiger. Het team bleef ook elkaar zoeken.
Niet altijd zelf willen gaan voor de actie na de actie of nog een doelpunt willen scoren maar ook oog hebben voor elkaar.
Imran is bijvoorbeeld zo’n speler. Deze trukendoos (en ook gewoon voor zijn eigen doel), maakt niet alleen de actie, hij zet ook gerust met zijn linkerbeen de spits in stelling door de bal perfect achter de laatste linie te spelen.

Via Imran ontving Siem de bal. Na een korte kapbeweging gaf Siem de bal half hoog op Adam. De manier waarop Adam de bal aannam verraadde zijn kwaliteit.
De bal kwam recht op hem af, waarbij hij met zijn rug half naar het doel stond. Hij nam de bal zo met zijn borst aan, dat hij met de bal direct recht voor de keeper stond.
En nu schoot hij de bal hard het doel in. 5-0.

De 6-0 was wederom een geweldig moment om te zien. Het was namelijk Joey die hier verantwoordelijk voor was.
Joey is een type speler wiens kwaliteit in de Nederlandse jeugdopleidingen wordt onderschat. Wij worden allemaal opgevoed dat de beste spelers techniek, inzicht én snelheid moeten hebben.
We vergeten alleen één ding hierbij. We moeten eerst de bal hebben om onze basis zo mogelijk goed te kunnen uitoefenen. En laat dát nou juist de kwaliteit van Joey zijn.
Hij gaat net zo lang door totdat hij de bal heeft veroverd. Anders gezegd, net zoals technische spelers niet gemaakt zijn, zijn echte verdedigers dat ook niet. Je moet het alleen willen zien.
Het mooie van het zesde doelpunt was, dat Joey de bal én veroverde door vooruit te verdedigen, met de bal richting het doel ging, tussendoor twee spelers uitkapte en de bal gedecideerd in de hoek schoot.
Het allermooiste was zijn oprechte blijdschap na zijn doelpunt.

De 7-0 en de 8-0 kwamen van de voeten van Siem. Als je Siem ziet voetballen, dan heb je het gevoel dat je naar slow motion aan het kijken bent.
Maar schijn bedriegt, want voor je het door hebt is hij met de bal aan zijn voet weer 10 meter verder. Vanaf links ontving hij weer van Imran de bal.
Hij nam de bal aan en hij schoot de bal hard, hoog en met een curve zo het doel in.
Zijn tweede doelpunt maakte hij nadat hij via Thomas en Binc alleen voor de keeper werd gezet en heel rustig de bal langs de keeper schoof.
Siem had overigens daarna een onvervalste hattrick kunnen maken. Hij kwam alleen op de keeper af, en in plaats van te scoren zag hij Quinn vrij staan.
Hij gunde Quinn een doelpunt. Echter, de meegelopen verdediger van Bloemendaal dacht er anders over. Jammer van de aanval, maar een compliment voor Siem.

Binc zorgde nog voor de kers op de slagroomtaart, door met onnavolgbare bewegingen en een sierlijke slalom de gehele Bloemendaalse verdediging, inclusief de keeper het bos in te sturen. 9-0.

Als een team zo overduidelijk wint, dan hoeft de verdediging niet zo veel te doen. Maar het is dan wel lekker dat een speler als Bas laatste man staat.
Hij stapt goed in, en hij zorgt met zijn overzicht dat de bal direct weer de aanvallende linies bereikt. En niet onbelangrijk, hij heeft de potentie om een “tweebenige” speler te worden.
Het valt op dat hij ook steeds beter met links gaat schieten.

En dan tot slot Quinten. Het belangrijkste voor een keeper is de nul de houden, want dan is één ding zeker, dat het team dan niet heeft verloren. De ballen die hij heeft gehad, hield hij feilloos.
Maar dat niet alleen, ook het op het juiste moment uitkomen doet hij steeds beter.

Volgende week speelt de O10-3 wederom een thuiswedstrijd. Het is meteen een topper. Koploper Hillegom O10-3 komt dan op bezoek, en dat wordt ongetwijfeld een hele spannende wedstrijd.
De wedstrijd begint om 9.30. Komt u weer kijken?

MR