JO9-2 Vrijdagtraining met ouders, broers en zussen

Ik was boos, verdrietig, teleurgesteld, gelaten. Dit was mijn gevoel bij de wedstrijd die ik dit weekend zat te bekijken. Ik begreep er helemaal niets van. Er was extra getraind, er was gesproken met elkaar, de neuzen stonden allemaal in dezelfde en juiste richting. En dan krijgen we een wedstrijd voorgeschoteld die niet om aan te zien was. Het was niet slecht, het was bar slecht. De spelers konden niet eens normaal dribbelen met de bal, de spelers konden niet een fatsoenlijke actie maken en de schoten op doel die gingen overal naar toe behalve richting het doel van de tegenstander.

En laten we dan niet beginnen over het samenspel. Ballen die ze naar een medespeler wilde spelen, die kwamen niet in de voeten van een medespeler. Ook niet bijna in de voeten van de medespelers. Het was vreselijk, het was afschuwelijk. De spelers liepen er gelaten bij, de trainer stond gelaten langs het veld en het publiek bekeek het allemaal gelaten. Gelatenheid troef dus in de Johan Cruijff Arena.

Hoe anders dat is bij de JO9-2 van VVC, werd vrijdagmiddag om 17.30 uur bewezen op het trainingsveld. De voorbereiding op de competitie werd afgesloten met een partij waarbij niet alleen mijn kleine dametje en mijn kleine mannetjes aanwezig waren. Ook hun ouders, broers en zussen konden meedoen met deze partij en daar werd gretig gebruik van gemaakt. De ouders van Joost besloten zelfs hun weekendje weg met een paar uur uit te stellen om speciaal bij deze partij aanwezig te kunnen zijn. Super. Het laatste kwartier speelden we de ouders tegen de kinderen. Nu werden alle kinderen helemaal enthousiast en ze wonnen de partij met 3-2. Er was plezier, er was heel veel plezier precies dat wat belangrijk is binnen een team. Wat ik nog wel even kwijt wil en toch wel één van de hoogtepunten was, dat was dat de moeder van Robin na elk balcontact een korte performance weggaf van “Single Ladies” van Beyonce. Geweldig.

Vorig seizoen heb ik een geweldig seizoen beleefd met de JO8-2. Een seizoen waar ik met heel veel plezier aan terugdenk. Maar tot op heden kan ik niet anders zeggen, dat de eerste weken met de JO9-2 mij ook uitstekend zijn bevallen. Ook dit seizoen gaan we ons weer vooral concentreren op het dribbelen, acties maken en op doelschieten. Het woord overspelen heb ik dit seizoen net zoals vorig seizoen nog niet gebruikt. Mogen ze dat niet? Ja hoor, dat mogen ze zeer zeker. En als ze dat doen, dan krijgen ze daar ook de complimenten voor. Maar wat ik vooral wil zien, is vele dribbels, vele acties en dan vooral de uitstap. Uitstappen naar links, de bal met de rechter buitenkant meenemen. Uitstappen naar rechts, de bal met de linker buitenkant meenemen. Herhalen. Herhalen. Herhalen. Heerlijk om dit te oefenen met de spelers. En helemaal heerlijk als je dit terugziet in de wedstijden.

Zaterdag was de wedstrijd tegen UNO. Het weer stond in schril contrast met het weer van de week ervoor. Stonden we vorige week met paraplu’s boven ons hoofd en stonden de spelers bibberend met blauwe lippen te wachten tot ze eindelijk een penalty mochten nemen na de wedstrijd. Nu was het weer fantastisch. De ouders stonden met zonnebrillen enthousiast het team aan te moedigen. Factor 30 ging van hand tot hand. De blauwe lippen bij de spelers waren vervangen door heerlijke rode wangen. De wedstrijd was spannend vanaf de eerste minuut tot aan de laatste minuut, waardoor ook de wangen bij de ouders van de spanning nog wat roder werden. De wedstrijd werd uiteindelijk gewonnen door een prima schot van Jelte in de bovenhoek van het doel in de laatste minuut van de wedstrijd. De spelers waren blij, de spelers waren trots. De ouders waren blij, de ouders waren trots. Fantastisch.

Volgende week zaterdag staat de wedstrijd op het programma tegen Dss uit Haarlem. Het team waar we vorig seizoen met de JO8-2 vaker tegen hebben gespeeld met heel veel plezier. Het team stond toen onder leiding stond van een fantastische vent Patrick Davidson. Ook zaterdag zal hij er weer bij zijn. Ik kijk er nu al naar uit.